Recensie: De Verwanten – Guido Bottinga

Titel: De Verwanten
Schrijver: Guido Bottinga
Aantal pagina’s: 412
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/de-verwanten/9200000025793093/
Uitgeverij: 
Lemniscaat
Taal: Nederlands
ISBN: 9789047706731
Waardering: **** (4/5 sterren)

Luka, bijna achttien, mooi en eigenwijs, brengt de zomer door bij haar tante. Ze heeft even genoeg van haar ouders, voor wie alles draait om geld en uiterlijke schijn. Maar haar rust wordt verstoord door William die haar op doortocht naar België komt bezoeken. William, de Engelse jongen op wie ze vorig jaar verliefd werd, maar die haar verraadde.

Toch blijft iets in William haar aantrekken. En als Luka hoort dat hij naar Ieper gaat om onderzoek te doen naar de gasaanvallen in de Eerste Wereldoorlog, overvalt haar een onweerstaanbare drang om met hem mee te gaan. Wanneer haar tante haar dan ook nog een doosje brieven meegeeft die een soldaat aan het front in Ieper in 1914 aan zijn verloofde schreef, raken de ontwikkelingen in een stroomversnelling.

Luka blijkt meer te weten over deze soldaat dan ze kán weten. En dan is er die jongen met het rode haar die haar overal lijkt te volgen – en die al vijftien jaar niet ouder is geworden.

In Ieper ontdekken Luka en William dingen over zichzelf en elkaar die hun leven voorgoed zullen veranderen.

Ik weet niet of ik dit al eens verteld heb, maar ik (Judith) ben dol op geschiedenis. Historische romans vind ik ook altijd erg leuk om te lezen. Ik was dan ook ontzettend benieuwd naar dit boek, dat over de Eerste Wereldoorlog ging. Hoewel het zich afspeelde in onze tijd, kwam de oorlog af en toe ontzettend dichtbij, wat een heel mooi, en soms ook grappig, boek opleverde.

Luka is een geweldige hoofdpersoon. Ze is grappig, onafhankelijk, weet goed wat ze wil, en kan flink van zich af bijten. Soms is ze een beetje bitchy, maar dit vergeef je haar makkelijk weer, omdat ze dit zelf ook heel goed doorheeft. Tegenover haar staat William, voor wie ik persoonlijk als een blok gevallen ben. Hij is zo lief en schattig, dat ik hem soms gewoon een knuffel wilde geven, als hij Luka weer eens uit een benarde situatie ging redden. Luka en William draaien het hele boek lang om elkaar heen, maar zonder dat het vervelend wordt. Door de droge manier waarop Luka de situatie benadert, wordt het niet vervelend dat het voor de lezer allang duidelijk is dat ze bij elkaar horen, terwijl ze het zelf nogal moeilijk vinden om daar achter te komen.

In het boek gaan Luka en William naar Ieper, waar ze onder andere de Last Post Ceremonie bijwonen. Dit is een ceremonie waarbij alle soldaten wiens lichamen nooit gevonden zijn, en die nu dus nog ergens in de velden rondom Ieper liggen, herdacht worden. Dit was prachtig. Ik kreeg kippenvel van de ceremonie, en na wat onderzoek bleek dat deze ook echt gehouden wordt. Door de manier waarop het geschreven wordt, krijg je als lezer het gevoel alsof je er echt bij bent, en ergens ben je gelukkig omdat deze mensen wel herdacht worden, maar aan de andere kant ben je ook enorm verdrietig dat ze hebben moeten sterven.

Dit boek bevat brieven van een soldaat aan zijn verloofde. De brieven waren mooi, maar stoorden mij soms een beetje bij het lezen. Dit kwam deels door het lettertype: het was zo’n handschriftachtig lettertype, wat ik altijd ontzettend moeilijk vind om te lezen. Ook bevatten deze brieven een hele hoop zweverige teksten over reïncarnatie, waarvan ik pas tegen pagina 250 begreep wat het met het verhaal te maken had. Deze hadden van mij wel wat minder gekund.

Het einde van dit boek was mooi, maar wel een beetje vergezocht. Ik zal het natuurlijk niet verklappen, maar voor mij was het wel een beetje erg zweverig. Niet iedereen zal hier last van hebben, maar ik ben van mezelf vrij nuchter, dus ik vond het op een gegeven moment wel weer genoeg. Wel vielen alle puzzelstukjes op zijn plaatst toen ik besefte hoe het zat. Dat was erg fijn: ik had geen grote vragen meer aan het einde van het boek, en dus kon ik het met een goed gevoel dichtdoen.

Dit boek is een aanrader voor iedereen die van geschiedenis houdt, maar ook als je avontuur leuker vindt dan geschiedenis, raad ik aan dit boek te proberen. Het is prachtig!

Advertenties

One thought on “Recensie: De Verwanten – Guido Bottinga

  1. Pingback: Juni Wrapup: Judith | The Bookmarkers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s