Recensie: Dansen met Herinneringen – Martin Gijzemijter

Titel: Dansen met Herinneringen
Schrijver: Martin Gijzemijter
Aantal pagina’s: 232
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/dansen-met-herinneringen/9200000028104213/
Uitgeverij: FC Klap
Taal: Nederlands
ISBN: 9789085673972
Waardering: *** (3/5 sterren)

John zou er alles voor geven om de liefde van zijn leven nog één keer te kunnen zien. Opeens wordt zijn wens op onverklaarbare wijze werkelijkheid: Mary, de vrouw van wie hij jaren geleden voor eeuwig afscheid had moeten nemen, is terug in zijn leven. Maar hoe? En vooral: waarom? Al snel komt John tot een pijnlijke ontdekking: Mary zit in de problemen. In een race tegen de klok moet hij antwoord zien te vinden op de vragen die alles met elkaar verbinden. Kan hij Mary helpen? Is het allemaal echt? En wie is toch die geheimzinnige Tucker, die alles in werking heeft gezet? Op zoek naar zichzelf en de waarheid raakt John verwikkeld in een bijzonder avontuur, waarin liefde en opoffering voor hem een nieuwe betekenis krijgen. Mét zijn Mary. Voorgoed. Of toch niet?

Dansen met Herinneringen klonk als een prachtig boek. Ik (Judith) ben van mezelf nogal sceptisch over leven na de dood en het bovennatuurlijke, maar als dit in een boek goed uitgewerkt is, kan me er helemaal door laten meeslepen. Helaas lukte dit in Dansen met Herinneringen niet, waar door ik het boek in plaats van “mooi”, “best oké” vind.

De cover van dit boek vond ik geweldig; ten eerste ben ik dol op blauw, maar ook de afbeelding past heel goed bij het verhaal. Aan de ene kant is John alleen, maar aan de andere kant heeft hij Mary nooit helemaal losgelaten. Ook het feit dat de hoofdstukken zich in verschillende tijden afspelen, was leuk. Hierdoor zie je aan de ene kant wat Johns reactie is na de dood van Mary, maar aan de andere kant zie je ook hoe ze verliefd werden. Hierdoor leer je de personages heel goed kennen.

Sowieso vond ik Johns personage  erg goed. Hij is zelf ook nogal sceptisch tegenover God en het leven na de dood, en reageert dan ook heel grappig op het moment dat Tucker, die zegt dat hij God is, bij hem op de stoep staat. John is van zichzelf een vriendelijke man, maar verbitterd door het verlies van Mary en zijn gedachten en gevoelens komen heel goed over in dit boek. Door de beschrijvingen van Mary snap je als lezer precies waarom John zoveel van haar hield; ze klinkt geweldig. De eerste zin van dit boek was ook meteen mijn favoriete zin uit het hele boek:

Het begon allemaal met kanker. Of eigenlijk was het kanker waarmee het allemaal eindigde.

Ik vond dit heel mooi, en zeker nadat je het hele boek hebt gelezen, krijgt deze zin veel betekenis. Voor John eindigt alles wat mooi is aan de wereld met Mary’s dood, maar zijn avontuur begint pas als ze dood is.

Wat ik jammer vond aan dit boek, was ten eerste hoe het leven na de dood was uitgewerkt. Ik vond het heel raar, en om de een of andere reden heel onwerkelijk, dat John Mary moest helpen met een enorm wereldlijk probleem. Doden zijn dood, naar mijn mening, en het probleem waar Mary mee zat, heb je dan niet. Ook vond ik het vervelend dat Tuckers personage zo duidelijk de moraal van het boek neerzette. Deze kan ik letterlijk samenvatten in een paar quotes van Tucker. Dit vond ik nogal dik aangezet, en Tuckers personage was zeker leuk gevonden, maar hij had voor mij wel iets minder filosofisch zijn.

Als laatste was er iets waar ik me niet aan stoorde, maar wat ik vooral een beetje raar vond: de namen van alle personages waren Engels (John en Mary McKenzie, Evan Andrews etc.), en dit had op zich nog best gekund als het boek zich in Engeland af had gespeeld, maar er zat één persoon in die Dekker heette, wat dan weer een ontzettend Nederlandse naam is. Dit zorgde voor discontinuïteit, die ik een beetje verwarrend vond; speelt het boek zich nou in Engeland af? Maar daar zijn toch geen mensen die Dekker heten? Maar een John, Mary en Evan wonen nou weer niet allemaal in Nederland, en zeker mensen van hun leeftijd hadden meestal nog vrij Nederlandse namen. Dit was niet iets waar ik me aan stoorde, maar meer gewoon iets wat ik een beetje raar en onrealistisch vond. Een boek over Jan en Marie had ik ook prima gevonden.

Al in al vond ik Dansen met Herinneringen een mooi boek, maar waren er een paar puntjes waar ik me aan stoorde, waardoor ik nooit de kans kreeg er echt helemaal van te genieten. Ik zou dit boek wel aan anderen aanraden, aangezien het verhaal heel mooi was, maar ik zeg dan wel: als je, net als ik, twijfels hebt over het leven na de dood, probeer die dan allemaal aan de kant te schuiven en volop te genieten van de liefde van John en Mary.

Advertenties

3 thoughts on “Recensie: Dansen met Herinneringen – Martin Gijzemijter

  1. Ik heb het boek ook net uit, en volgens mij gaat het helemaal niet over een leven na de dood maar over hoe het leven van Mary eruit had gezien als niet zij maar hij was overleden. Er zitten verschillende lagen in het boek en dat vind ik juist heel bijzonder.

  2. Pingback: Juni Wrapup: Judith | The Bookmarkers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s