Recensie: De Tranen van 88 – Bas Hakker

Titel: De Tranen van 88
Schrijver: Bas Hakker
Aantal pagina’s: 306
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/de-tranen-van-88/9200000027742790/
Uitgeverij: FC Klap
ISBN: 9789085670087
Waardering: * (1/5 sterren)

Tegen de achtergrond van Het Glazen Huis (Serious Request) speelt zich een modern liefdesverhaal af over Quinten (aardig, twijfelaar, onderdeel van leuke vriendengroep, gek op muziek, voetbal en de kroeg) en Marieke (lekker wijf, slim, weet veel van voetbal en het leven).

Een vrouwvriendelijke voetbalroman: klinkt op zich goed. Ik (Judith) heb niks met voetbal, en kan alle opwinding rondom het WK dan ook niet zo goed begrijpen. Ik hoopte dat ik, na het lezen van dit boek, een beetje meer begrip zou hebben voor het enthousiasme van mijn broertje (14, voetbalgek en trouw Ajaxiet). Helaas mondde het uit in een teleurstelling: ik heb vooral een hekel gekregen aan slechte songteksten.

Het boek begon met een hoofdstuk geschreven vanuit het perspectief van Marieke: een vlotte dame, dat zeker, maar ook ontzettend irritant. In het eerste hoofdstuk voelde ze de druk om drie keer te noemen hoe mooi en slim ze wel niet was. Er is niks mis met een beetje zelfvertrouwen, maar er zijn grenzen. Naast de eigenschappen “zelfverzekerd, mooi en slim”, had Marieke voor mijn gevoel niks in huis. Ook de andere karakters kwamen niet goed uit de verf. Ze hadden allemaal één, twee of drie eigenschappen, en sommigen leken zo erg op elkaar dat ze voor mijn part één en dezelfde persoon konden zijn. Quinten en zijn vader Frans, waren bijvoorbeeld allebei dromerig en rommelig, maar daar hield het wel weer op. Nou is het zo dat  kinderen vaak op hun ouders lijken, maar zo erg is volgens mij een beetje overdreven. De karaktereigenschappen die wel werden beschreven, vond ik vaak nogal slecht uitgewerkt, en in één geval gewoon een beetje vreemd. Eén van Quintens beste vrienden is Catalaans, maar in dit boek wordt “Catalaans zijn” beschreven alsof het een karaktereigenschap is. Toen er op een gegeven moment werd geschreven over een “Catalaans loopje” was bij mij de verwarring groot: hoe ziet dát er nou weer uit?

Daarnaast bestond de belangrijkste plotlijn uit dit boek (die pas op driekwart op gang kwam, trouwens) uit het terugpakken van een of andere hoge pief, die vaak werd aangeduid met het woord “kakker”. Alle kakkers werden beschreven als vervelende, egoïstische types, die alleen maar met geld bezig zijn en aan niemand anders dan aan zichzelf denken. En ze wonen allemaal in Amsterdam Zuid. Ik zit zelf op school in Amsterdam Zuid, en veel medeleerlingen wonen daar ook. Die zijn stuk voor stuk hartstikke aardig, en daarom ergerde ik me dood als er weer eens een ontzettend gemene opmerking werd gemaakt over kakkers. Er werd de indruk gewekt dat de bevolking bestaat uit twee groepen: kakkers die in Amsterdam Zuid wonen, en snackbarjongens die voetballen. Er zijn toch ook kakkers die wel eens in een snackbar komen?! Of bewoners van Amsterdam Zuid die voetballen?! Deze tweedeling in de samenleving was veel te ruw gemaakt, en het irriteerde me dan ook mateloos.

Ook vond ik dit boek ontzettend rommelig geschreven: een kenmerk van alle personages is dat ze houden van “ouwehoeren en lullen”, en al deze onzingesprekken zijn nauwkeurig opgeschreven in het boek. Hierdoor werd ik enorm afgeleid van het eigenlijke plot en had ik pas door wat er aan de hand was, toen de hele operatie alweer was afgelopen. Ook zaten er veel verhalen in over vroeger, die eigenlijk niks met het verhaal te maken hadden. Zo vertelt de vader van Quinten aan het einde van het boek een verhaal over zijn belevenissen rond de WK-finale van 1974 (Nederland verloor van Duitsland met 1-2), en hoewel het best een ontroerend verhaal was, snap ik nog steeds niet helemaal wat die finale er nou in vredesnaam mee te maken had.

Als laatste werden er in De Tranen van 88 heel veel BN’ers genoemd. Als je kennis van BN’ers miniem is (zoals de mijne), is niet erg als er één of twee BN’ers genoemd worden, mits er duidelijk wordt uitgelegd wie ze zijn en waarom ze belangrijk zijn. In dit boek werd ik echter om de oren geslagen met namen, en nooit werd er uitgelegd wie iemand was. Dit was echter nog niet het ergste, het ergste waren de songteksten. Eén keer drie regels van Goteye vind ik niet zo erg, maar pagina’s lang slechte songteksten van Nederlandse zangers die ik toch niet ken, wordt op een gegeven moment vrij irritant.

Al met al, vond ik dit boek helemaal niks. Af en toe was het wel grappig, maar daarna zonk ik toch meestal weer weg in een diepe put van wanhoop vanwege de slecht uitgewerkte karakters, rommelige schrijfstijl en vele BN’ers. Vrouwvriendelijk is dit boek misschien wel, maar Judithvriendelijk? Dat zeker niet.

Advertenties

2 thoughts on “Recensie: De Tranen van 88 – Bas Hakker

  1. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er maar niet doorheen kom. Na 100 pagina’s besloot ik maar een ander boek te pakken en te hopen dat ik dit boek ooit een keertje uitlees…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s