Joe & ik – Mireille Geus

joe

Titel: Joe & ik
Schrijver: Mireille Geus
Aantal pagina’s: 204
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/joe-en-ik/9200000025792904/
Uitgeverij: Lemniscaat
Taal: Nederlands
ISBN: 9789047706267
Waardering: **** (4/5 sterren)

Het is de laatste magistrale zet van Joe, als hij weet dat hij ten dode is opgeschreven: met zijn zoon Woelie op reis gaan. Om elkaar te leren kennen. Om Woelie op eigen benen te zetten. Om afscheid te nemen.

Maanden later schrijft Woelie hun verhaal op. Zoekend naar het juiste begin spreekt hij de lezer direct aan en zuigt hem zijn ontroerende verhaal in.

Hoewel de voorkant van die boek me absoluut niet aansprak – de letters zijn te geel en de kaft die blijkbaar een DVD moest voorstellen vond ik een beetje raar – ben ik toch erg blij dat ik dit boek heb gelezen. Het is erg bijzonder ingedeeld en laat de groeiende band tussen een vader en zijn zoon mooi zien. Joe & ik wordt op een aparte manier verteld. De hoofdpersoon, Woelie, schrijft maanden later over zijn ervaringen in een notitieboekje, maar het lukt hem maar niet om het juiste begin te vinden. Want waar begon zijn verhaal nou echt? Hij vindt het maar moeilijk te zeggen, dus begint hij telkens opnieuw, waardoor je heel veel losse herinneringen te lezen krijgt.

In het begin was dit wat storend, omdat ik niet helemaal snapte wat nou de bedoeling was. Dit went echter snel en dan wordt je gelijk gegrepen door de mooie schrijfstijl van Mireille Geus. Ik plak altijd een post-it bij passages die me aanspreken, en deze keer kon ik bijna niet kiezen wat ik in deze recensie zou citeren.

Hij keek me aan. ‘Ik ben een beginner. Ik bedoel, ik hou meer van iets beginnen dan van alles wat erna komt. En dat kan ik ook beter.’

Qua personages moet je het voornamelijk doen met Woelie en zijn vader, Joe. Omdat ik door het achterkantverhaaltje een beetje het idee kreeg dat dit een road trip-verhaal zou zijn, zat ik alsmaar te wachten op de road trip die maar niet kwam, en die uiteindelijk erg kort was. Eerst leven Joe en Woelie gewoon in hun huis, redelijk langs elkaar heen. In het begin vond ik Woelie vrij saai en kon ik me niet goed met hem identificeren, maar naarmate ik hem wat beter leerde kennen, begon ik hem steeds aardiger te vinden. Joe is ontzettend koppig, eigenlijk zó koppig dat het wat absurd werd, maar dat paste wel bij de absurde situatie die Woelie beschrijft, met zijn moeder die in een inrichting zit.

Dit boek heeft prachtige stukken en heb je zo weer uit, maar het blijft toch zeker even hangen. Een mooie weergave van de band tussen vader en zoon.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s