Recensie: De Godinnenwraak (De Godinnentest #2) – Aimée Carter

Cover-De-Godinnenwraak

Titel: De Godinnenwraak
Schrijver: Aimée Carter
Aantal pagina’s: 316
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/de-godinnenwraak/9200000021947463/
Uitgeverij: Harlequin
Taal: Nederlands
ISBN: 9789034755902
Waardering: **** (4/5 sterren)

Kate heeft als enig meisje de Godinnentest doorstaan, waarna ze door de goden onsterfelijk is gemaakt. Nu is ze er helemaal klaar voor om zich bij Henry, de machtige koning van de onderwereld te voegen. Helaas is het leven samen met Henry in zijn paleis niet helemaal wat ze ze ervan had verwacht. Hij heeft haar zelfs nog niet één keer gekust sinds ze terug is uit de bovenwereld! Houdt hij eigenlijk wel van haar?
Dan wordt Henry het slachtoffer van Calliopes wraakzucht en wordt hij door haar toedoen ontvoerd door het enige wezen dat machtig genoeg is om hem te doden: Kronos, de koning van de Titanen.
Terwijl de andere goden zich opmaken voor een strijd die het einde van alles kan betekenen, gaat Kate op zoek naar de Tartarus om Henry te redden. Al snel beseft ze dat ze het niet in haar eentje kan en dat ze hulp nodig heeft. Hulp van van de enige vrouw die ze nooit had willen ontmoeten: Persephone, Henry’s grote liefde…

Een tijdje terug las ik (Judith) De Godinnentest, deel 1 in deze trilogie (de recensie kun je hier lezen). Toen was ik al enthousiast over de manier waarop de klassieke Griekse goden geportretteerd werden in deze boeken. Hoewel de plotlijn in dit boek net wat minder spannend was dan in de vorige, vond ik de goden alleen maar leuker worden. Dus, wederom: 4 sterren en hulde voor Aimée Carter.

Ja, die Griekse goden. Na veel boeken te hebben gelezen waar ze in voorkwamen (zoals Percy Jackson) en na vijf jaar Latijn en twee jaar Grieks te hebben gevolgd, ken ik ze inmiddels wel. In deze serie vind ik echter dat ze geweldig afgebeeld worden. Het zijn gewone, moderne mensen, maar tegelijkertijd zijn het echt de goden, zoals ik ze ken uit mijn schoolboeken. Hun moderne namen helpen om hen realistischer te maken, en inmiddels ben ik er aan gewend dat Zeus Walter heet, in plaats van gewoon Zeus. Niet alleen hun namen, maar ook hun manier van doen vind ik erg leuk. Zo hebben James (Hermes) en Ava (Aphrodite) op een gegeven moment een gesprek over seks waarvan ik echt over de grond rolde van het lachen. Mijn favoriete zinsnede:

‘… Iedereen hier houdt van me,’ zei Ava.
James glimlachte flauwtjes. ‘Ja, we zijn allemaal een beetje verliefd op je,’ zei hij. ‘Maar dat komt alleen doordat je in bed voor vuurwerk zorgt. Verder ben je alleen maar lastig.’

Vooral het feit dat Ava na deze opmerking oprecht beledigd doet, vond ik erg grappig. Sowieso vond ik dat Ava’s karakter in dit boek enorm verbeterd was ten opzichte van het vorige deel. In De Godinnentest vond ik haar vaak nogal egoïstisch en vervelend, maar hier was ze uitgegroeid tot de grappige, flirterige Aphrodite met een hart van goud waar ik zo op gehoopt had. Ze is een van de enigen die echt eerlijk is tegen Kate en haar het hele boek lang steunt, waarvoor Ava zeker een applaus verdient.

Ook Kate vind ik simpelweg ontzettend leuk. Ze staat stevig in haar schoenen, en laat zich niet zomaar overhalen om dingen te doen waar ze geen zin in heeft, wat ik bewonder, zeker als je de hele dag wordt omgeven door allerlei oppermachtige goden. Daarnaast is ze erg droog en heeft ze een leuke kijk op situaties. Ze vraagt waarom de goden tegen elkaar schreeuwden, terwijl ze eigenlijk hele belangrijke dingen te bespreken had met de persoon aan wie ze het vroeg, bijvoorbeeld. Ik vind Kate een verfrissende heldin, niet alleen omdat ze grappig is, maar ook omdat ze onder haar zelfverzekerdheid eigenlijk enorm onzeker is. Net als ieder normaal meisje van haar leeftijd. En met Henry is ze supercute. Ook leuk.

Ik vond de plotlijn van dit boek minder dan die van het vorige. In het vorige boek was alles met elkaar verweven, en viel ik van de ene verbazing in de andere toen het allemaal uitkwam. Hier was het wat mer een linea recta plot: ze moesten van de ene plek naar de andere, hup, hup, hup, daar zijn we dan. Er zaten minder dwaalwegen in en ik kon wel ongeveer voorspellen wat er zou gaan gebeuren. Alleen het echte einde had ik niet voorspeld, de enorme cliffhanger waar dit boek mee eindigde had ik absoluut niet aan zien komen. Dus als iemand me zoekt, ik lig in mijn bed deel 3 te lezen!

Advertenties

5 thoughts on “Recensie: De Godinnenwraak (De Godinnentest #2) – Aimée Carter

  1. Pingback: September Wrapup | The Bookmarkers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s