Recensie: Het Godinnenoffer (De Godinnentest #3) – Aimée Carter

9200000026730350

Titel: Het Godinnenoffer
Schrijver: Aimée Carter
Aantal pagina’s: 317
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/het-godinnenoffer/9200000026730350/
Uitgeverij: Harlequin
Taal: Nederlands
ISBN: 9789034787620
Waardering: ***  (3/5 sterren)

Kate is eindelijk koningin van de onderwereld, naast Henry, op wie ze nog steeds stapelverliefd is. Maar lang duurt haar geluk niet. Na het verraad van Ava wordt ze door de jaloerse godin Calliope ontvoerd en negen maanden gevangen gehouden. Calliope heeft het op haar ongeboren kind voorzien – en Kate staat machteloos… Dan bemoeit Kronos zelf zich ermee en plaatst haar voor een verschrikkelijk dilemma. Als Kate zijn geliefde wordt, mag ze haar zoontje houden, maar zal hij evengoed de hele raad, inclusief Henry, ombrengen. Weigert ze, dan zal Kronos álles vernietigen: mensen én goden. Met het lot van de hele wereld in haar hand moet Kate een manier zien te vinden om Kronos te weerstaan. Zelfs als ze daarvoor de hoogste prijs zal moeten betalen…

Eergisteren las ik (Judith) De Godinnenwraak uit, en daarna ben ik meteen dit boek gaan lezen. Ik moet zeggen dat ik tot pagina 287 dacht dat ik dit boek 4 sterren ging geven; ik vond het plot sterker dan in het vorige deel, en de goden waren nog even goed uitgewerkt. En toen kwam het einde en momenteel ben ik zo boos, dat ik weiger om dit boek vier sterren te geven, want dat einde vond ik niet alleen vreselijk maar ook nog een beetje overbodig.

Voordat ik over het einde begin, zal ik eerst mijn mening over de rest van het boek geven. Ik moet zeggen dat ik het plot een stuk beter vond. De problemen die naar voren kwamen vond ik goed bedacht, zeker omdat zo duidelijk te zien was dat de goden helemaal niet oppermachtig waren. Er waren verschillende andere machten waar ze rekening mee moesten houden, en als die machten zich tegen hen keerden ging het niet goed, hoe hard Walter (Zeus) ook bleef roepen dat ze de oorlog heus wel zouden winnen. Het fijne aan dit boek vond ik dat het ondanks de nogal heftige dingen die de revue passeerden, wel lekker licht bleef. Veel mensen bleven nuchter, en hoewel dat misschien een beetje onrealistisch was, zorgde het er wel voor dat ik niet volkomen neerslachtig in een hoekje wilde kruipen.

Er was echter één ding waar ik me dood aan ergerde, en dat was het kind. Ik weet niet waarom, maar zodra Milo goed en wel in beeld kwam, vond ik hem vreselijk. Ik snap dat Kate van hem hield en ik snap dat ze in staat was alles voor hem op te geven, maar ik voelde het niet. Ik voelde haar liefde niet, leefde niet met haar mee in haar zorgen om haar zoon. Alles wat ik dacht was: ‘Laat dat kind nou toch alsjeblieft met rust en ga Henry redden, die is leuk!’ Ik leefde veel meer met Kates liefde voor Henry mee dan met de liefde voor haar zoon, waardoor Kates dilemma voor mij heel makkelijk was. Dit kwam omdat voor mij dat kind om totaal onzinnige redenen het leven in geholpen was. Hij was geboren door Calliopes (Hera) toedoen, en ik snapte het echt totáál niet. Waarom had ze dat gedaan? Gewoon voor de grap? Wilde ze zelf heel graag een kind? Had ze hem dan niet gewoon zelf kunnen krijgen? Haar motieven waren zo onduidelijk dat die hele Milo voor mij overbodig was en zo het raam uit had gekund, met wieg en al. Sorry, Kate.

En dan dat einde. Ik zal er niet te veel over zeggen, behalve dat ik het vreselijk vond. Het was niet alleen heartbreaking, maar in mijn geval ook een beetje onlogisch. Alles wat ik dacht was: ‘Ja maar dit werkte bij niemand, en nu opeens wel? WAT IS DIT?’ Tot het einde was dit boek echter wel erg goed, op dat ene puntje met de baby na. Het had eigenlijk dezelfde goede eigenschappen als de boeken hiervoor: de goden waren leuk uitgewerkt, ik vond Kate een geweldige hoofdpersoon en het was ontzettend spannend, ik wilde de hele tijd doorlezen.

Al met al vond ik deze serie zeker een succes. Ik zou hem aanraden aan iedereen, en als je van Griekse mythologie houdt, zou ik je al helemaal dwingen om hem te lezen. De manier waarop de goden weergegeven worden is namelijk mijn favoriete onderdeel van deze serie, en het feit dat er zo goed is nagedacht over hun karaktereigenschappen maakt me erg blij. Alleen het einde vond ik minder, maar verder is dit een geweldige, uiterst vermakelijke serie, van het begin van boek 1 tot pagina 287 van boek 3.

Advertenties

One thought on “Recensie: Het Godinnenoffer (De Godinnentest #3) – Aimée Carter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s