Recensie: Het Huis van Hades – Rick Riordan

9200000026522173

Titel: Het Huis van Hades
Schrijver: Rick Riordan
Aantal pagina’s: 496
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/het-huis-van-hades/9200000026522173/
Uitgeverij: De Boekerij
Taal: Nederlands
ISBN: 9789000342426
Waardering: **** (4,5/5 sterren)

Na de nagelbijtend spannende cliffhanger aan het einde van Het teken van Athena, zijn Percy en Annabeth in de onderwereld terechtgekomen. De vijf overgebleven halfgoden van het verbond dat in De verloren held is gesmeed, zullen in Het huis van Hades moeten samenwerken om de poorten naar de onderwereld te verzegelen om te voorkomen dat Kamp Halfbloed onder de voet wordt gelopen. Voor Percy en Annabeth begint een race tegen de klok om uit Hades te ontsnappen voor de deuren voorgoed gesloten worden.

Als jullie de recensies van De Godinnentest een beetje gevolgd hebben, weten jullie inmiddels wel dat ik (Judith) dol ben op Griekse goden. En al helemaal op boeken waarin een moderne draai wordt gegeven aan deze oeroude personages. Wat dat betreft zijn de boeken van Rick Riordan voor mij bestemd: ook in dit deel rollen Percy en de rest weer van de ene Griekse mythe in de andere.

Het avontuur van Percy en Annabeth in Tartarus vond ik in het begin een beetje saai. Ik had gehoopt op een epische start, maar alles wat ze deden was van een vuurrivier drinken (ja, je raakt wel gewend aan vreemde dingen als je deze boeken leest), en een beetje door Tartarus strompelen. Op het moment dat Bob zich bij hen voegde, nam dit verhaal echter een heel andere wending. Om heel eerlijk te zijn was ik Bob alweer compleet vergeten, maar toch vond ik al snel een plekje voor hem in mijn hart. Hij is gewoon zo lief, en ook van Kleine Bob de kat hield ik meteen. Ik ben gewoon dol  op katten. Daarnaast vond ik het ontzettend leuk om te zien hoe Annabeth weer eens het voortouw nam, terwijl Percy eigenlijk de eersteklas held is: zoon van een machtige god, dapper, soms een beetje roekeloos, en ga zo maar door. Maar wie redt de boel keer op keer? Jawel, Annabeth. You go girl!

Het verhaal over de anderen vond ik wel een enorm succes. Het was hilarisch, daar zorgde Leo wel voor, en ze kregen veel meer voor hun kiezen dan alleen monsters: een niet-kwaadaardige maar nogal gestoorde graangod, bijvoorbeeld. Hierdoor werd het nogal duistere verhaal over het mogelijke vergaan van de wereld, iets luchtiger, omdat bleek dat niet iedereen ze tegen zat. Daarnaast ontwikkelden (bijna) alle personages zich op een fantastische manier. Ik zal geen spoilers geven, maar zowel Piper als Hazel als Frank maakt iets door waarbij ze aan anderen, maar vooral aan zichzelf, zullen moeten bewijzen wat ze waard zijn. Geweldig! Nico en Leo gaan een heel andere kant op, maar ook zij veranderen. Ze groeien in zichzelf, maar met een beetje hulp van anderen, terwijl zij (en zeker Nico) hiervoor altijd wat afstand bewaard hadden. Bij al deze veranderingen stak Jason een beetje bleek af. Naast Nico een paar keer op de schouder kloppen en een paar grappige opmerkingen maken, deed hij niet zoveel. Dat kan beter, zoon van Jupiter!

Eén van mijn favoriete dingen uit de boeken van Rick Riordan is de humor. Alle personages hebben zoveel zelfspot dat je af en toe gewoon in lachen uitbarst, terwijl ze toch de hele tijd op het randje van de dood balanceren. Maar niet alleen de halfgoden, ook de goden zelf zijn soms hilarisch. Zo heeft Frank op een gegeven moment de twee kanten van zijn vader, Mars en Ares, in zijn hoofd die met elkaar in discussie zijn. Dat gesprek gaat ongeveer zo:

Leo! brieste Mars. Hij moet dood!
Wurg hem! 
riep Ares. Wurg iedereen! Over wie hadden we het ook alweer?

Dit is niet echt wat ik verwacht van een angstaanjagende oorlogsgod, ik zou minsten denken dat hij kan herinneren tegen wie hij zich ook alweer keerde. Dit is een andere kant van deze boeken die ik heel leuk vind: de onvoorspelbaarheid. Ik vraag me altijd af wat Rick Riordan nou weer met een mythe heeft uitgespookt, en wordt altijd weer verrast!

Het enige wat ik minder vind aan de hele serie, niet specifiek aan dit boek, is dat ik er altijd weer even in moet komen. Er is niet superveel uitleg over wat er ook alweer drie boeken geleden was gebeurd, en soms moest ik even nadenken over wie iemand nou toch ook alweer was. En zeker dingen die in de Percy Jackson-serie gebeurde, wist ik absoluut niet meer. Er zijn veel verwijzingen naar deze eerdere boeken, en soms worden ze wel uitgelegd, soms niet. Als ze niet worden uitgelegd, en je weet echt niet meer wie Kelli in Zeusnaam nou ook alweer was, moet je je even door drie zeer verwarrende bladzijden worstelen voordat er uitleg komt. Die uitleg mag van mij wel wat eerder komen, want soms weet ik het echt niet meer.

Al met al ben ik groot fan van deze serie. De draai die wordt gegeven aan de Griekse goden vind ik geweldig, en de personages zijn al even leuk. Alleen het eerste stukje van de reis van Percy en Annabeth in Tartarus vond ik een beetje saai, en sommige verwijzingen naar eerdere delen kon ik absoluut niet volgen. Maar verder raad ik deze serie aan iedereen aan! En, ja, ook als je geen 9-12 jaar oud meer bent is ie leuk, trek je niks aan van de bol.com ;)

Advertenties

8 thoughts on “Recensie: Het Huis van Hades – Rick Riordan

  1. Pingback: Oktober Book Haul | The Bookmarkers

  2. Pingback: Oktober Wrapup | The Bookmarkers

  3. Pingback: Recensie: Helden van de Olympus #5: Het Bloed van Olympus – Rick Riordan | The Bookmarkers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s