Recensie: Let it Snow – Maureen Johnson, John Green, Lauren Myracle

9200000011256118
Titel: Let it Snow
Schrijver: Maureen Johnson, John Green, Lauren Myracle
Aantal pagina’s: 354
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/let-it-snow/9200000011256118/
Uitgeverij: Penguin
Taal: Engels
ISBN: 9780141349176
Waardering: *** (3/5 sterren)
An ill-timed storm on Christmas Eve buries the residents of Gracetown under multiple feet of snow and causes quite a bit of chaos. One brave soul ventures out into the storm from her stranded train and sets off a chain of events that will change quite a few lives. Over the next three days one girl takes a risky shortcut with an adorable stranger, three friends set out to win a race to the Waffle House (and the hash brown spoils), and the fate of a teacup pig falls into the hands of a lovesick barista.
Ik (Judith) had torenhoge verwachtingen van dit boek. Hoe kan het ook anders? Ik ben dol op de boeken van John Green, en over Maureen Johnson en Lauren Myracle heb ik niks dan goeds gehoord. Helaas viel dit boek een beetje tegen, misschien wel mede door de hoge verwachtingen. Want het was best leuk, maar net zo goed als The Fault in our Stars en Looking for Alaska was het bij lange na niet.
Het eerste verhaal, geschreven door Maureen Johnson, in dit boek ging over Jubilee (nee, ze is geen stripper, zo heet ze gewoon), wiens ouders om iets idioots in de gevangenis terecht komen, waarna zij op een trein stapt, die vast komt te zitten in een sneeuwstorm, waarna zij met veertien cheerleaders een één relatief normale jongen, Jeb, vast komt te zitten in een wafeltent. Jubilee gaat uiteindelijk met een andere jongen mee naar huis, waar ze kerst kan vieren met hem, zijn moeder en zijn zusje. Dit vond ik een leuk verhaal; Jubilee was een leuke personage en ook Stuart, met wie ze uiteindelijk mee naar huis gaat, mocht ik wel. De cheerleaders waren hier een erg grappig gegeven; ze dansten een beetje door de achtergrond en maakten salto’s. Het verhaal gaf me een heel fijn kerstgevoel, perfect voor op kerstavond!
Het tweede verhaal was van John Green, waardoor mijn verwachtingen nog net ietsje hoger waren dan bij het eerste. Het ging over drie vrienden, twee jongens en een meisje, die hun filmavondje stopzetten om twintig mijl door de sneeuw te reizen om de veertien cheerleaders in de wafeltent te bereiken. Dit vond ik zo vreemd en stom, dat het verhaal ook ronduit niks was. De ergste sneeuwstorm in vijftig jaar, maar natúúrlijk rijden we even twintig mijl naar een wafeltent! Ik kon het niet laten om continu met mijn ogen te rollen terwijl ik dit las. Zo bijzonder kunnen cheerleaders toch niet zijn? Ik heb even gedacht dat het misschien aan mij lag, maar nadat mijn vijftienjarige broertje me ervan had verzekerd dat hij ook nooit van zijn leven twintig mijl door een sneeuwstorm zou rijden alleen maar voor cheerleaders, besloot ik dat het inderdaad gewoon een idioot idee was. Niet dat de andere twee verhalen zo geloofwaardig waren, maar die waren ongeloofwaardig op een leuke manier. Die cheerleaders? Die kunnen best zonder die drie mensen.
Het laatste verhaal ging over Addie,die iets doms had gedaan waardoor het uit ging met haar vriendje, Jeb (de jongen die met Jubilee in de trein zat). Hierdoor is ze enorm verdrietig, en uiteindelijk maakt ze ruzie met haar vriendinnen, die haar ervan beschuldigen alleen maar met zichzelf bezig te zijn. Ze belooft een “tea cup pig” (minivarkentjes, echt te cute voor woorden, google het maar) op te halen bij de lokale dierenwinkel voor een van haar vriendinnen, maar natuurlijk gaat dat niet in één keer goed. Dit verhaal vond ik wel leuk, maar niet super. Addie was inderdaad nogal egoïstisch, maar daar ergerde ik me niet heel erg aan. Dit verhaal eindigde ontzettend leuk, namelijk met alle hoofdpersonen in de Starbucks waar Addie werkt, en sluit hiermee het boek heel goed af
Het leukste aan dit boek was het feit dat de hoofdpersonen uit de verhalen in de andere verhalen voorkwamen als bijpersonages. Hierdoor kreeg je echt het gevoel dat het zich allemaal op dezelfde plek afspeelde, en de manier waarop de verhalen in elkaar haakten was heel leuk. Alleen jammer dat de verhalen zelf niet zo geweldig waren.
Advertenties

One thought on “Recensie: Let it Snow – Maureen Johnson, John Green, Lauren Myracle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s