Film Recensie: The Hobbit The Battle of the Five Armies

Alweer een tijdje geleden kwam de laatste film in de Hobbit-trilogie uit. Ik (Judith) ben nog steeds een beetje verbaasd dat Peter Jackson erin geslaagd is van dat dunne boekje drie films te maken, maar toen ik dit derde deel zag, snapte ik het wel iets beter: de film was uitermate vermakelijk en indrukwekkend, maar een echt plot zat er niet meer in.

The_Hobbit_-_The_Battle_of_the_Five_Armies

Ten eerste: hulde voor de actie. De orks en gevechten vlogen je om de oren, en ik snap helemaal waarom het woord “battle” in de titel zit. De film begon al goed, met draak Smaug (a.k.a. Benedict Cumberbatch), die een stad compleet plat brandde. Dit zorgde voor geweldige beelden, waarbij de zwarte schaduw van de draak enorm intimiderend afstak tegen het oplaaiende vuur. Ook de elfen Legolas en Tauriel (en in mindere mate Thranduil) zorgden voor heel fijne spektakels. Het aantal backflips was zeer indrukwekkend en de orks maakten echt geen schijn van kans. Ik ben dol op indrukwekkende maar een beetje ongeloofwaardige actie, maar er was één moment waarop deze film zelfs voor mij te ver ging: op een gegeven moment stortte een brug in, en Legolas slaagde erin om op de in de diepte stortende brokstukken te springen en zo toch nog te overleven. Afgezien van dat ene over-the-top moment, vond ik de actie heel fijn en indrukwekkend.

Wat ik heel knap vond in een film waar alles om de actie draait, was het feit dat er character development in zat. Sommige personages, waaronder Thorin, maakten nogal indrukwekkende ontwikkelingen mee, en de relaties die ze hadden met anderen veranderden mee. Thorins relatie met zijn gevolg veranderde tijdens de film, en ik vond het leuk dat de dwergen op een gegeven moment realiseerden dat Thorin soms hun hulp nodig had, in plaats van dat zij alleen maar Thorin volgden. Ook vond ik het leuk dat er geprobeerd was een geloofwaardige vader-zoon relatie te creëren tussen Thranduil en Legolas. En als alle elfen zo met hun kinderen omgaan, ben ik stiekem toch wel een beetje blij dat ik geen elf ben; als ik net een bijna-doodervaring heb gehad, wil ik toch wel een knuffel van mijn vader ;)

Wat er simpelweg een beetje jammer was aan deze film, was dat er weinig plot meer over was. Het waren de laatste 50 pagina’s van het boek, en de battle, die in de film het grote ding is, wordt nauwelijks in het boek beschreven, aangezien Bilbo helemaal aan het begin een steen op zijn hoofd krijgt, flauwvalt, en pas wakker wordt als het afgelopen is. Wel heb ik me ontzettend vermaakt in de bioscoop, en wil ik eigenlijk alle drie de Hobbit films nu achter elkaar kijken. Maar als ik moet kiezen, vind ik Lord of the Rings beter. Doordat er meer boek is, is het plot daar niet zo uitgesmeerd, waardoor er simpelweg meer gebeurt dan alleen maar orks in elkaar slaan.

Heb jij de film gezien? En wat vond je ervan?

Advertenties

3 thoughts on “Film Recensie: The Hobbit The Battle of the Five Armies

  1. Pingback: TTT: Top 10 Beste Films van 2014 | The Bookmarkers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s