Recensie: The Elite (The Selection #2) – Kiera Cass

9200000021244352

Titel: The Elite
Schrijver: Kiera Cass
Aantal pagina’s: 323
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/the-elite/9200000021244352/
Uitgeverij: Harper Collins
Taal: Engels
ISBN: 9780062059970
Waardering: ** (2/5 sterren)

Een paar maanden geleden las ik (Judith) The Selection. Hoewel het niet het beste boek was dat ik ooit gelezen heb, had ik me toch erg vermaakt. Hierom besloot ik om ook het vervolg, The Elite, te gaan lezen. Ook dit boek las weer lekker door en was op sommige momenten erg grappig, maar jammer was dat het plot ver te zoeken was.

Ten eerste: hulde voor Kiera Cass voor het schrijven van zulke heerlijke boeken. Ze lezen makkelijk en snel, er zit humor in, en de erge dingen die gebeurden, bleken uiteindelijk redelijk mee te vallen (vond ik dan), wat een hele verlichting was na George R.R. Martin, van wie ik recentelijk weer een boek gelezen heb. Ik lees de boeken in het Engels, en er worden niet al te moeilijke woorden gebruikt, dus ook als je net begint met Engels lezen is dit de perfecte serie om in het Engels te lezen (hij is ook vertaald, maar als je je Engels wil oefenen, begin dan hiermee). Ik vloog door dit boek heen, en dit was precies wat ik nodig had.

En dan komen we nu bij de redenen dat ik dit boek twee sterren gaf. De belangrijkste was de afwezigheid van het plot. In het begin van boek 1 zijn ze met 35 meisjes en dit aantal wordt pijlsnel minder. Hierdoor kreeg ik nog een soort gevoel dat het snel ging en spannend was, omdat er telkens mensen naar huis moesten, maar in dit boek was dat helemaal weg, omdat er telkens niemand wegging. Ik had het gevoel alsof dit boek bestond uit: we zitten in een paleis en er is een love triangle. Jippie! Die love triangle was voor mij een tweede punt van irritatie: hij was zo ongeloofwaardig dat het bijna grappig was. Ik snap dat het leuk is als de hoofdpersoon telkens heen en weer gaat tussen twee personen, maar bij America ging dit zó snel dat ik telkens dubbel lag van het lachen. Aspen was de kamer nog niet uit of ze was alweer gevallen voor Maxon. Het was bijna alsof ze geen tien seconden van dezelfde persoon kon houden, wat ik dan weer een beetje ongeloofwaardig vond.

Naast de love triangle kwam er in dit boek nog een enorm cliché naar boven: het dagboek van een historische persoon dat de hoofdpersoon (heel toevallig) in handen krijgt. En hieruit blijkt dat dit hele land gebouwd is op leugens en egoïsme en ontzettend fout is (is dat niet een algemeen kenmerk van “dystopian”?). Ik heb dit met mijn ogen rollend gelezen. Daarnaast was dit dagboek geschreven in een lettertype dat eruit moest zien als een handschrift, en waren in dit handschrift de P en de F nauwelijks van elkaar te onderscheiden, wat ik ook erg vervelend vond. Als laatste wil ik Kiera Cass nog een schouderklopje geven omdat ze in dit boek echt heeft geprobeerd om de platte personages wat diepgang te geven. Hier wil ik niet te veel over zeggen in verband met spoilers, maar het was een goed poging die naar mijn mening jammerlijk mislukte. Om heel eerlijk te zijn, vind ik dat personages pas echt diepgang krijgen als je ze ook van elkaar zou kunnen onderscheiden als je alle namen weg zou halen, en in dit boek heb ik dat echt niet. Echt. Niet.

Over het algemeen, is dit boek niet goed maar wel leuk. Ik vind dat er een belangrijk verschil is tussen deze twee dingen, en ik heb me ontzettend vermaakt tijdens het leven, ondanks alle bovengenoemde ergernissen, zoals het niet-aanwezige plot, de love triangle, het dagboek en de platte personages. Ik ben eigenlijk wel ontzettend benieuwd naar The One, en wil deze dan ook binnenkort graag lezen.

Advertenties

9 thoughts on “Recensie: The Elite (The Selection #2) – Kiera Cass

  1. Hoi Judith en Loranne,

    Sinds een poosje lees ik (Anne Marijke, tante van Judith), jullie blog en ik vind het erg leuk. Graag zou ik zelf ook het boek lezen dat jullie het afgelopen jaar het allerbeste of het allermooiste vonden. Ik aarzel of ik zal vertellen wat ik lees. Veel Duitse romans (in het Duits). Dat is een beetje toevallig zo gekomen omdat ik veel Duitse vrienden heb (en die raden me natuurlijk van alles aan) en ook vaak in Duitsland kom. Nu zit ik 5 weken in Marburg te studeren, een heel oude universiteitsstad. Goede Duitse romans hebben bijna altijd sporen van de oorlog of van de Wende, de overgang van het vroegere Oost Duitsland naar het verenigde Duitsland. Ik lees dat heel graag, omdat ik, in tegenstelling tot bij Nederlandse boeken, het gevoel heb dat het ergens over gaat (en er niet alleen naar de eigen navel gestaard wordt). In het Engels las ik David Mitchell (David de Zoet) en Hilary Mantle (Wolf Hall), allebei erg mooi.

    Dus, ik ben benieuwd naar jullie volgende lees-ervaringen.

    Anne Marijke

    • Hoi Anne Marijke,
      Bedankt voor je reactie en wat fijn dat je de blog zo leuk vindt :) Als je het ene boek van David Mitchell mooi vond, kan ik Cloud Atlas, van de dezelfde schrijver, aanraden. Dat vond ik (Judith) zelf heel mooi en bijzonder.

  2. Hihi, laat ik nu net de pestkop zijn die het derde deel juist minder vond… Die liefdesdriehoek kwam ik echt mijn neus uit, maar de spanning was er dan wel meer te vinden!

  3. Lieve Judith,

    Cloud Atlas las ik ook, vond ik ook mooi. Hij heeft net een nieuw boek geschreven. Las een van jullie dat en hoe is het?
    En Loranne, hoe moet het verder als je uit je boekenkast barst?

    Anne Marijke

  4. Pingback: Februari Wrapup | The Bookmarkers

  5. Pingback: The Heir – Kiera Cass | The Bookmarkers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s