Recensie: The Song of Achilles – Madeline Miller

9781408842126

Titel: The Song of Achilles
Schrijver: Madeline Miller
Aantal pagina’s: 352
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/the-song-of-achilles/1001004011840034/
Uitgeverij: Bloomsbury
Taal: Engels
ISBN: 9781408826133
Waardering: ***** (4,5/5 sterren)

Als een echte gymnasium-nerd, ben ik (Judith) dol op Griekse mythologie. De Percy Jackson-serie heb ik verslonden, en alle boeken waar ook maar een hint van Griekse mythologie in zit, vind ik bij voorbaat al twee sterren waard. Dit boek, echter, was ik alleen maar gaan lezen na compleet vastgelopen te zijn in een ander boek. Ik had totaal geen zin meer om te lezen, en The Song of Achilles heeft me daar zeker vanaf geholpen. Het is namelijk, in één woord: geweldig.

Met zowel geschiedenis als Grieks en Latijn hebben we op school de Trojaanse oorlog besproken, en om heel eerlijk te zijn was Achilles altijd mijn minst favoriete Griek. Ik vond hem maar een over het paard getilde man, met een te groot ego. Dankzij dit boek, heb ik mijn beeld van Achilles moeten bijstellen. Het verhaal wordt verteld door de beste vriend van Achilles, Patroclus. Patroclus houdt oprecht van Achilles en ziet, naast zijn trots die mij ook al was opgevallen, ook Achilles’ goede kanten: zijn vriendelijkheid en zijn vertrouwen. Hierdoor begon ook ik, naarmate het verhaal vorderde, steeds meer van die over het paard getilde Achilles te houden; hij was stiekem toch ook heel lief.

Toen ik aan dit boek begon, wist ik ongeveer hoe dit verhaal liep, en ook hoe het ging afgelopen. Voor iedereen dit dit verhaal niet kent, zal ik het niet vertellen, maar ik zal verklappen: het einde is redelijk dramatisch. Ik merkte dat, hoewel ik wist hoe het afliep, steeds harder begon te hopen dat de schrijfster het einde zou veranderen, en dat het toch nog allemaal helemaal goed zou komen. Ik wist ergens ook wel dat dit waarschijnlijk niet zou gebeuren, maar ik hield te veel van Achilles en Patroclus, en van hun liefde, om het einde te accepteren voordat ik het boek uit had. Die liefde vond ik ook ontzettend leuk. In dit boek zijn Achilles en Patroclus homoseksueel, en ze zijn één van de schattigste stellen ooit. Hun liefde voor elkaar is oprecht en voelt heel echt aan, en, allebei op hun eigen manier, doen ze alles om de ander te beschermen. Ik had persoonlijk nooit eerder stilgestaan bij het idee dat zij een relatie zouden hebben kunnen gehad, maar toen ik erover las, was het alsof alle stukjes op zijn plaats vielen: natuurlijk hadden ze dat, duh! Dat ik dat zo lang over het hoofd heb gezien. Deze geloofwaardigheid vond ik geweldig.

Wat ik ook leuk vond aan dit boek, was dat er, naast een heleboel oorlog en dood, ook humor in zat. Dit werd veroorzaakt door Odysseus en Diomedes, die vrienden zijn, en constant met elkaar sparren. Dit begint al als Achilles en Patroclus hen voor het eerst ontmoeten. Odysseus vertelt hen verhalen, en Diomedes staat op de achtergrond te zuchten dat hij alle verhalen al een keer gehoord heeft en zich dood verveeld, maar toch kun je in de manier waarop hij dat brengt voelen dat hij diep in zijn hart dol is op Odysseus. In boeken zijn dit soort vriendschappen, waar de vrienden elkaar een beetje kunnen plagen, mijn favoriete vriendschappen. Ze voelen heel realistisch en heel gewoon, alsof dit niet twee beroemde Griekse helden van drieduizend jaar geleden zijn, maar gewoon twee mannetjes op een bushalte ergens in Amsterdam. Dit stond, zoals ik al eerder zei, heel mooi in contrast met de verder nogal zware thema’s. Eigenlijk zijn alle personages namelijk de hele tijd ontzettend ongelukkig, gevangen in een oorlog waar ze na tien jaar ook wel klaar mee zijn. Maar, zoals Achilles zo mooi zegt:

‘Name one hero who was happy.’

Al met al was dit boek bijna perfect. Bijna, omdat er op het einde een heel klein detail was, waar ik heel boos om werd. Als dit detail correct was weergegeven, had ik het boek 5 sterren gegeven, maar, omdat het ging zoals het ging, is er een halve ster vanaf gegaan. Ik ga het detail niet noemen in verband met spoilers, maar voor de mensen die de mythe kennen of het boek te maken hadden: het had iets te maken met een hiel die niet geraakt werd.

Advertenties

5 thoughts on “Recensie: The Song of Achilles – Madeline Miller

  1. Pingback: Maart Wrapup | The Bookmarkers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s