Recensie: Robijnrood (Edelsteentrilogie #1) – Kerstin Gier

1001004010930755

Titel: Robijnrood
Auteur: Kerstin Gier
Aantal pagina’s: 352
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/robijnrood/9200000017133206/
Uitgeverij: Blossombooks
Taal: Nederlands
ISBN: 9789020679373
Waardering: **** (4/5 sterren)

Waarom is niemand in haar familie normaal?! Gek wordt de zestienjarige Gwen soms van haar strenge oma lady Arista, haar bemoeizuchtige tante Glenda en vooral haar arrogante nichtje Charlotte. Maar boven alles van de vele geheimen in haar eigenaardige familie…
Alles wordt anders als ze op een dag plotseling terechtkomt in het Londen van honderd jaar geleden. Wanneer ze gelukkig ook weer snel naar haar eigen tijd terugspringt, wordt duidelijk dat zijzelf het allergrootste geheim van de familie is. Gwendolyn komt terecht in een wereld van tijdreizen, prachtige kostuums, een geheim genootschap, een machtige graaf en vooral ook… de knappe Gideon. En ze komt erachter dat het niet handig is om dwars door alle eeuwen heen ook nog verliefd te worden…

Ik geef het meteen toe: voor mij (Judith) was dit boek geen verrassing, aangezien ik het al twee keer eerder had gelezen. Ik was echter toe aan een grappig boek met niet al te veel verrassingen dat ik snel kon lezen, en hierom besloot ik om het gewoon lekker nog een keer te gaan lezen. En ik moet zeggen: ik was niet teleurgesteld. Alweer.

Het eerste wat geweldig is aan dit boek is de hoofdpersoon. Gwendolyn is een heerlijk sarcastisch meisje van zestien, dat zo normaal is, dat ze bij mij in de klas zou kunnen zitten. Afgezien van dat tijdreisgen natuurlijk, dat is wel redelijk uniek. Het leuke aan haar vind ik echter dat ze verder inderdaad doodnormaal is, en ik me hierdoor heel goed met haar kan identificeren. Ook herken ik karaktertrekken van iedereen om me heen (inclusief mijn broertje) in haar, waardoor ik het gevoel krijg dat ik haar heel goed ken. Een moment wanneer ik me enorm herkende in Gwendolyns situatie, was toen twee andere personages een gesprek in het Frans voerden, en Gwendolyn zo goed en zo kwaad als het ging probeerde te volgen wat ze zeiden. Doordat ze haar Franse woordjes nooit goed leerde (wat ik *kuch* natuurlijk altijd wel trouw doe *kuch*), kon ze echter niet alles vertalen en zaten er “gaten” in haar zinnen, waardoor er zinnen ontstonden als:

“Hoe is dat mogelijk?” De graaf schudde zijn hoofd. “Dat is allemaal zeer gat.”
“Helaas werd het verkeerde meisje op het gat voorbereid.”

Oh, en ondertussen is ze ook nog bezig om in haar hoofd heel hard het Engelse volkslied te zingen, om te voorkomen dat iemand haar gedachten leest. Het zou aan mij kunnen liggen, maar na een halve pagina van dat soort worstelingen lig ik echt helemaal dubbel.

Wat ik ook ontzettend leuk vind aan dit boek, is hoe goed het allemaal uitgewerkt is. Gwendolyn komt terecht in een wereld van tijdreizigers, en dat tijdreizen is een stuk ingewikkelder dan ik in eerste instantie dacht. Kerstin Gier heeft een heel systeem bedacht met geheime genootschappen, bloed, genen en tijdslimieten aan je tijdreizen. Ik vind dit persoonlijk geweldig, aangezien ik dol ben op goede worldbuilding. Omdat Robijnrood in onze wereld speelt, is er natuurlijk niet zoveel worldbuilding als bij fantasyboeken, maar dit tijdreizen is net zo goed (of zelfs beter) uitgedacht dan veel fantasywerelden (uitzonderingen daargelaten natuurlijk). Het tijdreizen is heel mysterieus, maar door de grote hoeveelheid wetenschap en techniek die erbij wordt gebruikt, komt het op de een of andere manier toch geloofwaardig over. Pluim voor Kerstin Gier.

Het ding waar ik me echt aan stoorde in dit boek, is de insta love. Kijk, als er een jongen voorbij loopt die net zo knap is als Gideon, moet ik ook even kwijlen. Maar als hij dan net zo’n afschuwelijke kwal blijkt te zijn als Gideon is in dit boek, word ik niet verliefd op hem. En al helemaal niet binnen twee dagen. Het feit dat Gwendolyn onmiddellijk als een blok voor Gideon valt, vond ik nogal storend, zeker omdat Gideon, naast een goed uiterlijk, niet tot nauwelijks bewonderenswaardige kwaliteiten vertoont (tenzij je op jongens valt die bij de eerste ontmoeting zeggen dat je waarschijnlijk enorm dom bent, maar dat is niet echt mijn type). Deze insta love komt voor in veel YA-boeken, maar ik moet zeggen dat ik die in Robijnrood wel heel erg vind. Gelukkig weet ik dat Gideon zich in de volgende twee boeken ontwikkeld tot een uiterst charmante jongeman, maar ik vond toch dat ik het even moest noemen.

Al met al vind ik Robijnrood een ontzettend leuk boek. Ik kan altijd lachen om Gwendolyns droge opmerkingen, en verbaas me toch elke keer weer over hoe ingewikkeld dat geheime genootschap in elkaar zit. En, aangezien ik nu helemaal in de stemming ben voor heerlijke Kerstin Gier-boeken, ga ik de rest van de trilogie ook maar nog eens lezen. En voor jullie recenseren, natuurlijk :)

Advertenties

One thought on “Recensie: Robijnrood (Edelsteentrilogie #1) – Kerstin Gier

  1. Pingback: Juni + Juli Wrap-Up Judith | The Bookmarkers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s