Recensie: Saffierblauw (Edelsteentrilogie #2) – Kerstin Gier

9200000017133165

Titel: Saffierblauw
Auteur: Kerstin Gier
Aantal pagina’s: 376
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/saffierblauw/9200000017133165/
Uitgeverij: Blossombooks
Taal: Nederlands
ISBN: 9789020679380
Waardering: **** (3,75/5 sterren)

Gwendolyn komt uit een heel bijzondere familie. Al eeuwenlang wordt het tijdreisgen doorgegeven en Gwen is degene die dit gen heeft geërfd! Het is alleen helemaal niet zo leuk als ze had verwacht. Ze moet allerlei ouderwetse dansen leren, ze moet weten hoe je op een soiree beschaafd met je waaier wappert (helemaal niet makkelijk!), ze moet extra geschiedenislessen volgen en dan moet ze ook nog een geheimzinnige opdracht vervullen. Het enige pluspuntje is dat ze tijdens haar tijdreizen mooie kostuums aan mag. O ja, en Gideon, haar superknappe tijdreisgenoot, is ook wel een groot pluspunt!

Ik (Judith) had Robijnrood nog maar een kwartier uit toen ik het volgende deel in deze serie begon te lezen. Ook al weet ik hoe het afloopt, om de een of andere reden vind ik het toch nog steeds spannend. En hoewel ik Saffierblauw net wat minder leuk vond dan Robijnrood (0,25 ster minder leuk om precies te zijn), heb ik toch enorm genoten.

Naast Gwendolyn wordt er in dit boek een nieuw personage geïntroduceerd dat voor enorm hilarische momenten zorgt. Dit is niemand minder dan Xemerius, de demon van een waterspuwer, die verrukt is dat Gwendolyn hem kan zien, en daarom besluit om beste vrienden met haar te worden. Xemerius heeft een enorm frisse blik op Gwendolyns problemen, van het tijdreizen tot de vraag of Gideon nou ontzettend vervelend is of niet, en is ook zeker niet bang om zijn mening te geven. En aangezien naast Gwendolyn toch niemand hem kan horen (de modale mens kan nou eenmaal geen geesten en demonen zien, zelfs niet in deze boeken), roept hij alles gewoon door de kamer. Xemerius’ gedachten komen vaak heel goed overeen met wat ik zelf naar Gwendolyn’s hoofd wil schreeuwen (vooral als Gideon haar hart weer eens heeft gebroken), en ik vond het hierom heel leuk dat hij er was.

Wat ik leuk vond aan dit boek, was dat het toch al ingewikkelde netwerk van Wachters, genootschappen en heden en verleden, nog wat uitgebreider werd. Er waren minder mensen met degens die op willekeurige momenten probeerden Gwendolyn en Gideon te vermoorden, maar de spanning werd heel goed opgevoerd door telkens weer een ander obscuur persoon te introduceren, die (verrassing) ook al van plan was Gwendolyn om zeep te helpen. Hoewel Gwendolyn zelf enorm luchtig blijft onder de doodsbedreigingen, begon ik me op een gegeven moment toch een beetje zorgen te maken. Want hoewel ik weet dat er nog een boek komt, en dat ze dus nog even door moet, herinnerde ik me niet helemaal precies in welke staat ze door moest. En met een arm minder kun je nog best tijdreizen, toch? Doordat al deze bedreigingen snel achter elkaar kwamen opdraven, kreeg ik zelf het gevoel alsof men bezig is een web te spinnen, dat zich in het volgende boek razendsnel om Gwendolyn heen zal sluiten.

Naast de insta love, die ik in mijn vorige recensie al behandeld heb, had dit boek nog een minpuntje voor mij: het complete gebrek aan uitleg, dat in het eerste boek nog wel oké was, werd steeds onverdraaglijker. Ik snap dat de Wachters Gwendolyn niet vertrouwen, maar ik vind persoonlijk dat ze een beetje overdrijven. Als lezer vind ik het leuk om even in het duister te tasten, maar op een gegeven moment moet het maar eens afgelopen zijn. Ondanks Gwendolyns bewonderenswaardige pogingen om informatie uit mensen te peuteren en het gegoogle van haar beste vriendin Leslie, was alles nog steeds ontzettend onduidelijk. Van sommige dingen werd wel duidelijk gemaakt dat de Wachters ook geen idee hadden, maar op andere punten had ik wat opheldering wel leuk gevonden.

Al met al vond ik Saffierblauw gewoon heel, heel leuk. Deze boeken hebben de zeldzame gave om me ontzettend blij te maken, en ik ben constant aan het schateren als ik ze lees. Hoewel ik me redelijk veel herinner van de boeken, ben ik een hoop details toch vergeten, en hierom ben ik toch ontzettend benieuwd hoe het volgende boek zal lopen.

Advertenties

4 thoughts on “Recensie: Saffierblauw (Edelsteentrilogie #2) – Kerstin Gier

  1. Pingback: Recensie: Smaragdgroen (Edelsteentrilogie #3) – Kerstin Gier | The Bookmarkers

  2. Pingback: Juni + Juli Wrap-Up Judith | The Bookmarkers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s