Recensie: Smaragdgroen (Edelsteentrilogie #3) – Kerstin Gier

9200000017133157

Titel: Smaragdgroen
Auteur: Kerstin Gier
Aantal pagina’s: 472
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/smaragdgroen/9200000017133157/
Uitgeverij: Blossombooks
Taal: Nederlands
ISBN: 9789020679397
Waardering: *** (3,5/5 sterren)

Gwendolyn Shepherd heeft het helemaal gehad. Met het stomme tijdreisgen waarmee ze is opgezadeld en met de geheimzinnigheid van de Wachters. Waarom vertelt niemand haar ooit iets? De reden dat ze per se naar dat verschrikkelijke bal in de achttiende eeuw moet, bijvoorbeeld. En Gideon kan ze al helemaal niet meer luchten of zien. Heeft hij zijn verliefdheid echt alleen gespeeld om de graaf van Saint Germain tevreden te houden? Ze besluit om samen met haar beste vriendin Leslie, de waterspuwergeest Xemerius en haar allang overleden opa op onderzoek uit te gaan. Dan gebeurt er iets waardoor Gwendolyns leven nog een keer op de kop wordt gezet. Een confrontatie met de graaf van St. Germain is onvermijdelijk en Gideon is hierbij onmisbaar. Zullen ze samen het kwaad overwinnen? En zal het gebroken hart van Gwendolyn gelijmd kunnen worden?

En toen waren we alweer bij het laatste  deel. Aan de ene kant ben ik blij dat ik bij dit deel ben aangeland (en, nee, niet alleen omdat dit mijn favoriete cover van de drie is), maar aan de andere kant vind ik het toch ook een beetje jammer. Hoewel dit alweer de derde keer is, valt het afscheid van Gwendolyn me toch weer zwaar. Maar gelukkig werd ik getroost  door dit laatste, weer ontzettend vermakelijke deel, en door het idee dat ik, mocht het echt nodig zijn, de hele serie gewoon nog een keer kan lezen!

In mijn recensie van Saffierblauw had ik het over het dreigende gevoel dat ik kreeg, over een soort web dat zich naar mijn gevoel steeds strakker om Gwendolyn heen spande. In dit laatste deel bleek mijn gevoel helemaal gelijk te hebben; voornamelijk in het tweede deel van het boek ging het opeens razendsnel. De ontdekkingen volgden elkaar zo snel op dat ik het af en toe helemaal niet meer kon volgen, maar Gwendolyn had hier gelukkig ook moeite mee, dus werden veel dingen soms nog een extra keer uitgelegd. Dat was iets anders wat ik fijn vond aan dit boek: er werden eindelijk dingen duidelijk. Na twee boeken lang in het duister te hebben getast, was zowel Gwendolyn als ik daar erg aan toe.

Iets wat ik ook erg leuk vond, was de hoeveelheid plottwists die in dit boek verborgen zaten. Waarvan natuurlijk first and foremost: Gideon is toch niet zo’n kwal als we allemaal dachten! Hoezee! Maar goed, daarnaast waren er nog wel een aantal dingen die ik totaal niet aan had zien komen de eerste keer dat ik het boek las. En, laat me je een geheimpje verklappen: als je het boek voor de derde keer leest, zijn de plottwists nog veel leuker, omdat je dan alle hints snapt. Al tijdens het lezen van Robijnrood zaten zo ontzettend veel hints dat ik mezelf bijna voor mijn kop wilde slaan omdat ik het de eerste keer niet doorhad.

Alle goede dingen die ik tot nu toe genoemd heb, hadden één ding gemeen: ze zaten aan het einde van het boek. En dat is ook meteen de reden dat ik dit boek 3,5 sterren geef, en niet meer: het begin was op sommige punten een beetje langzaam. Terwijl ik tijdens de eerdere boeken een enorme drang om door te lezen had, was die in de eerste helft van dit boek een beetje afwezig. Dit kwam doordat het eerste deel voornamelijk een opzetje was naar het tweede deel. Het einde van dit boek was dan weer enorm kort en snel neergezet. Ze verzonnen een plan, hup, hup, hup, einde! Ik had het leuker gevonden als de actie wat beter verspreid was over dit boek.

Uiteindelijk heb ik me met dit boek (en met deze serie in zijn algemeen eigenlijk) vooral ontzettend vermaakt. De humor zal altijd mijn favoriete deel van deze serie blijven, en het zijn hele goede boeken om te lezen als je voornamelijk even wil lachen. Dit laatste deel vond ik in het begin iets minder spannend dan de eerdere delen, maar de knallende finale maakte veel goed. Ik raad deze boeken aan iedereen aan, maakt niet uit hoe oud je bent! Ik was zelf veertien toen ik het eerste deel las, maar heb ook mijn moeder gedwongen de boeken te lezen. Zij was iets minder geobsedeerd dan ik, maar heeft toch ontzettende lol gehad. En is dat niet waar het uiteindelijk allemaal om gaat?

Advertenties

3 thoughts on “Recensie: Smaragdgroen (Edelsteentrilogie #3) – Kerstin Gier

  1. Dag Judith,

    Zou je mij deze trilogie nu aanraden, al lees ik meestal geen YA litteratuur? Als je moeder het ook al tamelijk leuk vond…
    In ieder geval heb ik op mijn beurt weer zitten schateren om jouw recensies ervan, dus dan moeten de boeken zeker goed leesbaar zijn.

    Anne Marijke

  2. Pingback: Juni + Juli Wrap-Up Judith | The Bookmarkers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s