Filmrecensie: The Age of Adaline

ageofadaline1

De laatste tijd ben ik (Judith) erg vaak naar de bioscoop geweest, zelfs voor mijn doen. Er waren gewoon zoveel leuke films uitgekomen! Natuurlijk moest ik ook naar The Age of Adaline, die erg leuk klonk. Niet ouder worden, is sowieso een redelijk fascinerend onderwerp, maar deze onsterfelijke was ook nog eens op een originele (en redelijk ingewikkelde) manier onsterfelijk geworden. Leuk!

De film gaat over Adaline, die tijdens een auto-ongeluk in de jaren ’30 onsterfelijk wordt, nadat haar auto wordt blootgesteld aan een ongelooflijke hoeveelheid elektriciteit. Terwijl haar dochter bejaard wordt, wordt Adaline zelf geen dag ouder. Hierdoor leeft ze tientallen jaren alleen, doodsbang dat haar geheim ontdekt zal worden. Dit verandert als ze Ellis ontmoet, en de liefde opbloeit.

Ik vond het heel leuk dat Adaline op zo’n originele manier onsterfelijk was geworden. Na een hele stapel films en boeken over vampiers, was dit een hele verfrissing. Hoe het precies werkt, weet ik niet (in de film wordt gezegd dat dat pas zal worden uitgelegd in een boek in 2036, dus ik zal nog even geduld moeten hebben), maar het had in elk geval iets te maken met elektriciteit. Wat ik ook mooi vond, was dat Adaline in het begin helemaal niet doorhad dat ze onsterfelijk was. Ze ging gewoon door met haar leven, en begon zich pas zorgen te maken toen ze door de CIA benaderd werd, omdat ze er op haar vijfenveertigste nog steeds uitzag alsof ze negenentwintig was. Haar eenzaamheid werd heel mooi getoond door haar honden. Op een gegeven moment pakt Adaline een fotoboek, waarin foto’s zaten van alle honden die ze over de jaren had gehad. Ik vond dat haar eenzaamheid hierdoor heel mooi getoond werd, zonder dat het enorm dramatisch werd gemaakt.

Hiernaast vond ik ook de personages in de film heel leuk. Hoewel Adaline eenzaam was, was ze absoluut niet zielig, en ze werd ook niet zielig gemaakt. Ze kon nog best naar nieuwjaarsfeestjes gaan om daar lol te maken met een vriendin, en werken deed ze ook gewoon. Ook Ellis vond ik leuk. Hij was af en toe heel grappig, en zijn familie was ook geweldig. Sowieso vond ik dat er leuke grapjes in de film zaten. Mijn favoriet? Het moment waarop je Adaline haar huis ziet binnenstappen, en ze “Honey, I’m home!” roept, waarna haar hond enthousiast komt aangestormd. Relationship Goals.

Het enige nadeel aan deze film was dat hij nogal voorspelbaar was. Je wist vanaf het moment dat Ellis in beeld kwam al dat daar iets ging gebeuren (kan ook komen doordat ik Michiel Huisman herkende en wist dat hij de love interest speelde), en  het einde zag ik ook van verre aankomen. Ik vond echter dat dat niet zo erg was. De lol van deze film was niet het einde, maar de weg ernaartoe. Ik heb me ontzettend vermaakt in de bioscoop, en The Age of Adaline is dan ook echt een aanrader!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s