Recensie: A Court of Thorns and Roses (A Court of Thorns and Roses #1) – Sarah J. Maas

9200000032214897

Titel: A Court of Thorns and Roses
Schrijver: Sarah J. Maas
Aantal pagina’s: 416
Kopen: http://www.bol.com/nl/p/a-court-of-thorns-and-roses/9200000032214897/
Uitgever: Bloomsbury
Taal: Engels
ISBN: 9781619634442
Waardering: **** (4/5 sterren)

Feyre’s survival rests upon her ability to hunt and kill – the forest where she lives is a cold, bleak place in the long winter months. So when she spots a deer in the forest being pursued by a wolf, she cannot resist fighting it for the flesh. But to do so, she must kill the predator and killing something so precious comes at a price …
Dragged to a magical kingdom for the murder of a faerie, Feyre discovers that her captor, his face obscured by a jewelled mask, is hiding far more than his piercing green eyes would suggest. Feyre’s presence at the court is closely guarded, and as she begins to learn why, her feelings for him turn from hostility to passion and the faerie lands become an even more dangerous place. Feyre must fight to break an ancient curse, or she will lose him forever.

Toen in mei een nieuw boek van Sarah J. Maas uitkwam, sprong ik (Judith) een gat in de lucht. In mijn hoofd is Sarah J. Maas een genie, dus ik had er zin in. Het duurde even voordat ik het gelezen had, en mijn verwachtingen bleven maar hoger worden. Toen ik het eenmaal las, was ik eigenlijk een beetje teleurgesteld. Sommige stukken waren inderdaad geweldig en geniaal, maar andere gewoon niet.

Het eerste wat ik dacht over Feyre was dat ze op Katniss leek. Ze moest in haar eentje voor haar hele familie zorgen en dit deed ze, jawel, door te jagen. Wel is de familie situatie een beetje anders dan bij Katniss. In plaats van één geweldig klein zusje heeft Feyre twee oudere zussen, wiens enige rol is om zo dom en irritant mogelijk te zijn. In het begin vond ik de zussen gewoon vervelend, totdat ik me opeens realiseerde dat het niet per se aan hen lag. Feyre behandelde hen als een soort nutteloze dingen, die geen andere ambities hadden dan trouwen, en dit beïnvloedde de manier waarop ik hen zag. Hierdoor kreeg ik steeds minder een hekel aan de zussen, en steeds meer aan Feyre. Sowieso vond ik Feyre niet een enorm geslaagde hoofdpersoon. Aan het einde maakte ze een keuze die voor mij echt de druppel was die de emmer deed overlopen; hoe kón ze.

Wat ik wel een fantastisch deel van dit boek vond, waren het feit dat alle mannelijke personages heel uniek waren. In veel YA-boeken lijken de mannen een beetje op elkaar, of in elk geval op mannen uit andere boeken, maar in dit boek was dat totaal niet het geval. Ze hadden allemaal hun eigen karaktertrekken en hun eigen verleden, en ze waren op een verfrissende manier realistisch. Daarnaast vond ik één van de mannelijke personages, Lucien, echt de leukste personage ooit. Hij was irritant maar niet onvriendelijk, hilarisch, en ontzettend goed uitgewerkt. Verder had hij de gewoonte om zodra Feyre en Tamlin samen in een kamer waren die kamer met een zeer doorzichtige smoes te verlaten; hij shipte het net zo hard als ik.

Daarnaast heeft Sarah J. Maas in dit boek gewoon bewezen dat ze echt kan schrijven. Er zaten een scene in die ik zo geweldig vond dat ik hem een stuk of tien keer achter elkaar heb gelezen. Er zaten zoveel verschillende emoties in dat ik er gewoon geen genoeg van kon krijgen. Verder vond ik de feeën in dit boek heel goed uitgewerkt. Als lezer kon ik heel duidelijk merken dat er goed over nagedacht was. Goed uitgewerkte werelden kan ik altijd waarderen, en deze was echt flawless. Iets waar ik dan weer wel problemen mee had, was het einde van het boek. De oplossing voor het probleem vond ik voornamelijk heel lui. Er was nooit eerder gezegd dat zoiets mogelijk was, en het kwam gewoon op het goede moment op de lucht vallen. Als het altijd zo ging, zou het leven wel heel makkelijk zijn, niet waar. Dit vond ik jammer, voornamelijk omdat ik denk dat het best eerder genoemd had kunnen worden, waardoor het minder plotseling was geweest.

Ik heb me prima vermaakt tijdens het lezen van dit boek. Voor mij ging het heel erg op en neer. Het ene moment zat ik letterlijk te gillen, het volgende ergerde ik me helemaal dood. In het begin vond ik het een beetje saai, toen werd het tweehonderd pagina’s gewoon ontzettend geweldig en fantastisch, en toen werd ik heel boos om het einde. Voor mij was het beter geweest als al die leukheid wat meer verspreid was geweest. Ga ik nog steeds het tweede deel lezen? Jep, dat wel. Ik zou die geweldige stukken voor geen goud willen missen.

Advertenties

One thought on “Recensie: A Court of Thorns and Roses (A Court of Thorns and Roses #1) – Sarah J. Maas

  1. Ik ben het wel met je eens over het feit dat de hoofdpersoon niet super-origineel aandoet en wat de mannen betreft heb je ook helemaal gelijk; die zijn echt totaal iets anders dan dat we van YA boeken gewend zijn. Ik heb heel erg van dit boek genoten, maar had dan ook het geluk dat ik er zonder verwachtingen aan kon beginnen. Ik zag het op de dag dat het uitkwam en kocht het meteen zonder allerlei lovende recensies te hebben gelezen. Maar daarnaast vond ik de grimmige sfeer en de broeierige romance wel echt fantastisch.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s